مقاله پیش رو مرقومه حضرت آیت اللَه حاج سیّد محمّد محسن حسینی طهرانی در تعلیقه کتاب سالک آگاه در باب آداب زیارت مراقد مشرفه می باشد
بسم اللَه الرحمن الرحیم
اوّل: طهارت و خلوص نیّت به اینکه امام علیه السّلام یا هر فردی دیگر را حیّ و حاضر و ناظر بداند و احساس غیبت و ابتعاد نکند، و بداند که درک او از درک ما به حضور بیشتر است.
بنابراین زیارت به معنای تجدید بیعت و عهد با شخصیّت مَزور میباشد؛ و کأنّ زائر با زبان حال میگوید: گرچه عمر من در زمانی واقع شد که از فیض حضور عینی شما محروم هستم، ولی اکنون آن حضور را در این مقام و این زمان ایجاد مینمایم و خود را در کنار شما قرار میدهم. و با همان خطاب و سخنان که با اصحاب خود تکلّم میکردید، اکنون با من سخن بگویید، که هرچه میفرمایید سمعاً و طاعتاً به گوش و جان پذیرا خواهم بود.
دوّم: رعایت نظم و انضباط: زائر باید هنگام قرائت زیارتنامه صدای خود را آهسته گرداند و مزاحم زیارت دیگران نشود. بلند صحبت کردن، فریاد زدن، به دیگران فشار وارد آوردن، روضهخوانی در امثال حرم سیّدالشّهداء علیه السّلام، بههیچوجه صحیح نمیباشد. تبرّک به ضریح مطهّر باید برای همه فراهم باشد، زائر باید استلام به ضریح کند و ببوسد و حرکت کند، ایستادن در کنار ضریح در جایی که دیگران نیز منتظر تبرّک هستند صحیح نیست.
نماز زیارت و یا تحیّت باید در فضای آرام و بدون تزاحم انجام پذیرد، و اگر در کنار و یا نزدیک ضریح مطهّر جا برای نماز نبود میتوان دورتر و حتّی در صحنها و شبستانهای دور حرم بجای آورد.